ميگسارى و شرب خمر معاويه و يزيد و خلفاى بنىاميّه و خلفاى بنىعبّاس بر كسى پوشيده نيست ، « 1 » آيا ممكن است كه همهء اينها گمراه باشند و تو به تنهايى درست انديش و راست روش باشى ! ؟ بدون شكّ آنها كتاب خدا و سنّت پيامبر را بيش از من و تو مىفهميدند و همين ميگسارى آنها با وجود آن كه كتاب و سنّت را از ديگران بهتر مىفهميدند خود از جملهء دلائلى است كه آنها شرب خمر را بنا بر كتاب و سنّت حرام نمىدانستند و برداشت آنها از آيات و روايات كتاب و سنّت كراهت بوده است و بس ، و در كتاب‌هاى مقدّسهء يهود و نصارى نيز نصوص و شواهدى بر حلال بودن شراب وجود دارد پس آيا ممكن و معقول است كه شراب در يك دين حرام باشد و در دين ديگر حلال ! ؟ و حال آن كه همهء اديان از نزد يك خدا نازل شده است ؟ ! ديگر اين كه راويان آورده‌اند كه عمر شراب مىنوشيد تا اين كه آيهء « فَهَلْ أَنْتُم مُنْتَهُون » « 2 » نازل شد و اگر شراب حرام مىبود هر آينه پيامبر او را مجازات مىفرمود . پس مجازات نكردن پيامبر ، دليل بر حلال بودن شراب است . محمّد بن عبدالوهّاب سراپا گوش بود و با تمام وجودش القائات مرا به نقد جان مىخريد سپس از با اندوه نفَسى كشيد و گفت : البتّه در پاره‌اى از اخبار ثابت است كه عمر شراب را به وسيلهء آب ، ضعيف و بيجان مىنمود آنگاه آن را مىنوشيد و توجيه مىكرد كه شراب به سبب مسكر بودنش ( مست نمودنش ) حرام است و بس و بدون اين ويژگى حرمتى ندارد . آنگاه شيخ محمّد بن عبدالوهّاب در دنبالهء سخن خود گفت : عمر اين مطلب را درست فهميده بود ، چرا كه قرآن مىفرمايد : « همانا شيطان دوست

--> ( 1 ) . ببينيد وهّابيّت و ساير اهل سنّت چه كسانى را به عنوان خليفه جايگزين اهل بيت عليهم السلام قرارداده و آنان را رهبر و پيشواى خود مىدانند ! ( 2 ) - سورهء مائده ، آيهء 91 .